Een column van Mike Freeman op Sportsline.com
Vertaald door Matthijs van den Beukel

Aan de telefoon heb ik één van de grootste basketballspelers aller tijden. Ik probeer hem onhandig mijn dwaze idee uit te leggen: het vrouwenbasketball [op de Amerikaanse universiteiten] is qua niveau van spelen vrijwel gelijk met het mannenbasketbal.

Hoewel een vrouwenteam van topniveau nooit een mannenteam van topniveau kan verslaan vanwege de verschillen in lichaamsbouw, leg ik uit dat het vaardigheidsniveau nu vrijwel vergelijkbaar is met het vaardigheidsniveau van mannen. Iets wat tien jaar gelden nog een ondenkbaar idee was.

Plotseling onderbreek Cheryl Miller mij [Amerikaanse topbasketballster die alles heeft gewonnen wat je in het vrouwenbasketball kunt winnen]. “Wat jij mij probeert te vertellen,” zegt de voormalige ster van de Universiteit van South California, nu verslaggever van de NBA voor televisiezender TNT, “is dat het vrouwenbasketball niet meer pijnlijk om te kijken is.”

“Daarmee ben je gruwelijk eerlijk,” zegt Miller, “en het is ook de reden waarom ik in het verleden niet naar het vrouwenbasketball keek, op de finales na. Het was te lelijk om aan te kijken. Maar dat is veranderd. Het vrouwenbasketball wordt nu goed gespeeld en het is leuk om naar te kijken.”

Dus ik niet een volslagen idioot?

“Je bent zeker weten niet gek,” zegt Miller. “Als je het hebt over dit soort wedstrijden, de vaardigheden, de entertainment, dan doen de vrouwen niet onder voor de mannen. Het is nog niet te zien in de kijkcijfers, maar het is wel waar.”

Het vrouwenbasketball [op de Amerikaanse universiteiten], en tot op zekere hoogte ook in de WNBA, was ooit werkelijk het aankijken niet waard. Het was alsof je naar 12-jarigen zat te kijken die met glibberige pompoenen aan het spelen waren. Als je al een tijdje niet meer hebt gekeken naar het vrouwenbasketball – en aan de kijkcijfers te zien hebben veel van jullie dat niet gedaan – dan heb je gemist hoe een instroom van topatleten het slechte basketball van het verleden hebben veranderd.

Er heeft een bijna onopgemerkte maar zeer belangrijke groeispurt plaatsgevonden in het vrouwenbasketball. Als je de sport volgt is het onmogelijk om het niet te merken.

Het niveau van vaardigheden is indrukwekkend, de wedstrijden verlopen vloeiend en – zal ik het zeggen? – de sport is gewoon verdomd leuke entertainment. Het toernooi om de titel van het universiteitenbasketball is dit jaar bij de vrouwen net zo spectaculair als bij de mannen.

Vrouwen basketball is op hetzelfde niveau als het basketball van mannen op heel veel verschillende manieren. Het probleem is dat het publiek het nog niet doorheeft. Het imago van het oude vrouwenbasketball dat Miller hierboven beschrijft bestaat nog steeds vandaag de dag. Dat imago is al lang niet meer juist, maar veel sportfans blijven dat imago voor zich houden. De sport heeft zich ontwikkeld tot een interessante, leuke sport, maar het beeld dat mensen er van hebben is blijven hangen in de jaren 1990.

Je denkt misschien dat ik gek ben. Je denkt misschien dat ik mijn hoofd heb gestoten. Je denkt misschien dat ik de weg aan het kwijt raken ben.

 

“Ik ben het volledig met je eens,” zegt Tree Rollins, een voormalige NBA speler met een lange carrière die nu het WNBA [professionele vrouwencompetitie in Amerika] team de Washington Mystics coacht. “Je bent niet gek. Ik moet eerlijk zeggen dat ik net zo vaak naar vrouwenbasketball kijk als naar de man, misschien wel vaker.”
 
“Als je goed naar het vrouwenbasketball kijkt, zie je een verschil met hoe het een paar jaar geleden was,” zegt David Stern, de directeur van de NBA.

Opnieuw, lees goed wat daar staat. Niemand beweert dat de Tennessee Volunteers (één van de beste vrouwenteams ter wereld, van de Tennessee University) van coach Pat Summit het mannenteam van de Tennessee University kunnen verslaan. Ze zijn daar puur op lichaamsbouw niet toe in staat.

Maar de basketballvaardigheid die je tegenwoordig in het vrouwenbasketball ziet is vrijwel gelijk aan de vaardigheden in het mannenbasketball. David Stern vergelijkt het vrouwenbasketball met het professionele vrouwentennis. Niemand verwacht dat Sharapova zal winnen van Nadal, want Nadal is veel sterker. Maar Sharapova die tegen Venus Williams speelt is een hele leuke wedstrijd en het niveau van de vaardigheden ligt dicht tegen dat van de mannen aan.

Uiteraard zijn er mensen die het niet met mij eens zijn. Er zijn mensen die denken dat ik de enige passagier ben op een schip vol gekken.

Heren, begin maar met grappen te maken.

“Je bent gek,” emailed Mark Cuban, eigenaar van het NBA team Dallas Mavericks. “Als het gelijkwaardig was, dan zouden er geen veegpartijen zijn in de hoogste divisie van het vrouwenbasketball op de universiteiten. Maar als je het toch beweert, zal ongetwijfeld elke vrouwelijke speelster van je houden.”

Dus zo’n mening bestaat ook.

Het vrouwenbasketball kent nog steeds zwakke punten. Er zijn nog net te veel momenten dat je een speelster een bal ziet kwijt raken doordat de bal op haar knie terecht komt tijdens het dribbelen. En aan het vrouwenbasketball ontbreekt de basketballvariant van heroine: de spectaculaire slam dunk.

Maar uit meerdere interviews – en uit mijn eigen observaties – concludeer ik dat vrouwen hun aanvallen net zo goed uitspelen als mannen, dat ze vrijwel net zo goed schieten (hoewel het er soms een beetje apart uitziet) en dat ze snel kunnen omschakelen van verdediging naar aanval. Dat soort dingen kon je een paar jaar geleden nog niet zeggen.

“Het enige wat nog ontbreekt, volgens mij, is dat vrouwen nog niet een bal kunnen dunken als er verdedigd wordt,” zegt Tree Rollins. “Al het andere doen ze net zo goed als mannen. Mensen zullen er misschien om lachen, maar het is wel waar.”

Er zijn enkele punten die het vrouwenbasketball sterk verbeterd hebben:
1. Vrouwen zijn op de mannen ingelopen op het gebied van twee hele belangrijke basisvaardigheden [Fundamentals]: het dribbelen en het schieten. “Eén van de belangrijkste groeipunten is het schieten van driepunters,” zegt Rollins. “Dat is veel beter tegenwoordig.”
2. Vrouwen spelen meer als een team basketball dan mannen. “Toen ik nog in de NBA speelden, begrepen we de Fundamentals beter dan NBA spelers vandaag de dag,” zegt Rollins. “We waren gefocust op teamspel. Dat zie je tegenwoordig niet echt meer in de NBA en je ziet het ook veel minder in het basketball van de mannen op de universiteiten.”
3. Steeds meer ex-NBA spelers zijn betrokken bij het vrouwenbasketball op universiteitsniveau en op professioneel niveau. Dit zie je vooral in de WNBA en je ziet het effect daarvan terug vloeien naar de universiteiten.

“De vrouwen luisteren veel meer naar je en vertrouwen meer op wat je zegt,” zegt Rollins.

Misschien begin ik dan gek te worden, maar ik sta er in ieder geval voor open.
 

Bron: http://www.sportsline.com/columns/story/10759777/1